• RiabininCzas przemian i nawrócenia ekologicznego trwa nieustannie. Matka Ziemia i myślenie ekologiczne.
  • cop karuzela
  • cytat
  • encyklika karuzela
  • Boska ziemia
  • encyklika
  • Czas przemian i nawrócenia ekologicznego trwa nieustannie. Matka Ziemia i myślenie ekologiczne.
  • Przemówienie papieża Franciszka do uczestników spotkania „WIARA I NAUKA: W KIERUNKU COP26”
  • Ekologia encykliki Fratelli tutti
  • Zielone Słowa BOSKIEJ ZIEMI.To przewodnik porządkujący wzajemne relacje Kościoła katolickiego z tematyką ochrony przyrody, środowiska, klimatu i ekologii.
  • Ekologia to ważna część nauczania Kościoła – wywiad KAI z o. Stanisławem Jaromi

biblioteka laudatosi jp2 biblioteka laudatosi benedykt xvi biblioteka laudatosi kkwpolscesqr

biblioteka laudatosi dol dzielo stworzenia biblioteka laudatosi dol ochrona srodowiska biblioteka laudatosi dol ekologia integralna biblioteka laudatosi dol encyklika laudatosi

Jak przywrócić naszej świadomości właściwy obraz przyrody a w ten sposób doświadczać obecność Boga w materialnych elementach świata? Co znaczy "pachnieć jak owce", być pasterzami stada i rybakami ludzi? Teksty liturgiczne Wielkiego Czwartku pięknie rozwijają myślenie sakramentalne o darach przyrody... W Wielki Czwartek 20 marca 2008 miałem szczęście być w bazylice św. Piotra i celebrować z Ojcem Świętym Benedyktem XVI Mszę Krzyżma Świętego. My kapłani przybyli na swe święto wypełniliśmy wtedy ponad połowę bazyliki. Razem odnowiliśmy nasze przyrzeczenia kapłańskie i wysłuchaliśmy papieskiej refleksji o kapłaństwie.

 

W centralnej, bardzo teatralnej, części liturgii Ojciec Święty poświęcił oleje święte. Wniesiono potężne anafory pełne oleju: najpierw olej chorych używany w sakramencie namaszczenia chorych, następnie olej katechumenów którym naznacza się kandydatów do chrztu. W trzeciej kolejności wniesiono właściwy olej święty, będący mieszaniną oliwy z wonnym balsamem i nazywany krzyżmem. Stosuje się go do namaszczania nowo ochrzczonych i bierzmowanych oraz przyjmujących sakrament święceń kapłańskich i biskupich. Krzyżmo jest również używane podczas obrzędów poświęcenia kościoła i ołtarza.

Przewodnik liturgiczny przygotowany na tę okazję tłumaczył, że olej pozyskiwany z oliwek jest podobnie jak powietrze, woda, czy światło elementem otaczającego nas kosmosu, który ukazuje dary Boga Stworzyciela, Zbawiciela i Uświęciciela. Olej niesie w sobie specjalną woń, działa terapeutycznie i wzbogaca stół biesiadny. Dzięki tej swej bogatej naturze został włączony w symbolikę biblijno-liturgiczną i wyraża namaszczenie Ducha który uzdrawia, opromienia, pociesza, uświęca oraz nasyca darami i charyzmatami całe ciało Kościoła.

Liturgia pełna znaków stworzenia

W każdej Mszy Świętej jako dary eucharystyczne ofiarujemy przecież chleb i wino mówiąc:

“Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; Tobie go przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia. ...bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy wino, które jest owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; Tobie je przynosimy, aby stało się dla nas napojem duchowym.”

Pojawia się tam i woda, której kropla tworzy “misterium wody i wina” przez które wyrażamy zarówno bóstwo jak i człowieczeństwo Jezusa Chrystusa.

Nie raz odniesienie do dzieła stworzenia pojawia się w różnych modlitwach eucharystycznych. Zauważamy, że Bożą świętość “sławi całe stworzenie” (III modlitwa eucharystyczna) czy, że “wszystkie stworzenia głoszą Bożą mądrość” (IV modlitwa eucharystyczna).
Wołamy “Boże wielki i miłosierny, który świat stworzyłeś i strzeżesz go z nieskończoną miłością. Ty, jak Ojciec, czuwasz nad wszelkim stworzeniem...” (Modlitwa eucharystyczna Vb)

Albo modlimy się następująco: „Boże, nasz Ojcze, Ty nas zgromadziłeś; stoimy przy Tobie, aby Cię chwalić, Tobie śpiewać i podziwiać Twoją wielkość. Wielbimy Ciebie za piękny świat i za radość, którą napełniasz nasze serca. Wielbimy Ciebie za słońce i gwiazdy, i za słowa, którymi nas pouczasz. Wielbimy Ciebie za ziemię, za ludzi, którzy na niej mieszkają, i za życie, które otrzymaliśmy od Ciebie. Ty  jesteś najlepszy, kochasz nas i opiekujesz się nami. Dlatego wszyscy razem wołamy: Tobie chwała na wieki.”

Ta przepiękna modlitwa pochodzi z 1. modlitwy eucharystycznej dla mszy z udziałem dzieci. Bardzo ją lubię; często odmawiałem ją prowadząc kiedyś na parafii liturgię dla dzieci. Myślę, że doskonale wyraża właściwy chrześcijański stosunek do świata przyrody i jest jednocześnie wspaniałym uwielbieniem Boga Stwórcy.

Sakramentalne widzenie świata

Wszystkie wymienione przeze mnie elementy przyrody tworzące materię liturgii sakramentów wspierają również sakramentalne spojrzenie na świat stworzeń. Sakramenty znajdujące się w samym centrum chrześcijańskiego kultu dają nam unikalną możliwość nawiązania głębokiej łączności z Bogiem i z materialną rzeczywistością. Za wschodnimi Ojcami Kościoła można powiedzieć, że w sakramentach łączą się ze sobą mikrokosmos i makrokosmos.
Szczególnie ma to miejsce w Eucharystii: woda, chleb i wino są nie tylko owocami Ziemi, ale także elementami kosmosu i ich przemiana w Ciało i Krew zmartwychwstałego i uwielbionego Kyriosa jest jakby „początkiem” przemiany w „niebo nowe i ziemię nową” (Ap 21,1) całego wszechświata. A w ten przemianie i w spotkaniu materii z Bogiem pośredniczy człowiek.

Papież Franciszek zaczął swój pontyfikat od ponownego odkrycia „powołania strzeżenia stworzenia”, które ma wymiar ogólnoludzki oraz o chrześcijańskiego „powołania strzeżenia z miłością tego, czym Bóg nas obdarzył”. To powołanie obejmuje również ekologię człowieka, zwłaszcza tych najbardziej narażonych na zło zniszczenia. A jej bazą jest ekologia duchowa, troska o nasze serca, aby nienawiść, zazdrość, pycha nie zanieczyszczały naszego życie! Inauguracja pontyfikatu przyniosła nam papieski program:  troski o stworzenie, o środowisko, o bliźniego, zwłaszcza najuboższych i nas samych.

Ten wątek pojawił się również w homilii Liturgii Krzyżma w Wielki Czwartek 2013:  „Cenny olejek namaszczający głowę Aarona nie tylko roztacza zapach nad jego osobą, ale rozprzestrzenia się i dociera do "peryferii". Pan powie to jasno: jego namaszczenie jest dla ubogich, więźniów, chorych, dla tych którzy są samotni i smutni. Namaszczenie nie jest po to, aby skrapiać nas samych, a tym mniej, abyśmy je zamykali we flakoniku, ponieważ olej mógłby zjełczeć... a serca zgorzknieć”.

Papież celebrując w dzień ustanowienia sakramentu kapłaństwa mówił kapłanom (używając przyrodniczych metafor), że muszą "pachnieć jak owce", być pasterzami stada i rybakami ludzi.

o. Stanisław Jaromi

 

1000 Characters left